Volume : 3 | Issue: 10

കവിത

ഏകാന്തം

രജിത് തായന്നൂര്‍

മഴവിരല്‍ തൊട്ട സ്മൃതിനിഴല്‍ ബാല്യമൊരു
കലമ്പലിന്‍ വിരഹ കൗമാരം
ഉഴറി നില്ക്കുന്നൊരുറവുകള്‍
പൂക്കാത്ത പ്രണയമില്ലാത്ത മിഴിമരം യൗവ്വനം

ഇടയനില്ലാതെ തെരുവു വീഥിയില്‍
ഏക താരകം തേടി ഞാന്‍ നില്ക്കവെ
എവിടെ നോക്കട്ടെ ഇവിടെയീ
കുഞ്ഞുപ്പെരുവിരല്‍ച്ഛേദമെവിടെ കളഞ്ഞയാള്‍

വരികളെഴുതവേ കൈകള്‍ ബന്ധിക്കുന്നു
ചിറകടിച്ചുയരവേ വലകള്‍ വീശുന്നു
പുതുയുഗം നവ്യമൊരു ദിനം അല്ല
പഴയകാലത്തിന്റെ ജന്മിപ്പുനര്‍ജനി

തേവരെതൊഴുതപോലെന്നെയും തൊഴുതു നീ
നോവുറങ്ങാതെ നീറണം
പാട്ടുമൂളാതെ വേദിയില്‍ പോയി നാം
ഏത്തമിട്ടേ തുടങ്ങണം, ഇനി വയ്യ

ദൂരതാരകം പൂക്കും നിലാവിന്റെ ഗീതം
പ്രിയം തരും പാട്ടുകള്‍
മേഘവെണ്‍ചാമരം വീശി പ്പുലരുന്ന
ശോണസൂര്യനെ കാത്തിരിക്കട്ടെ ഞാന്‍

മനസ്സുപാത്രത്തിന്റെ നോവിരമ്പങ്ങളെ
ഉലയിലൂതി കനല്‍കാഞ്ഞു ഞാനിതാ
പുതിയൊരക്ഷരപ്പിറവി പൂക്കുന്ന
പ്രണയ തീരമേ തരിക സ്‌നേഹാക്ഷരം



is loading comments...